Nasıl başlanır bilmem ki, küçüklerin ellerinden büyüklerin gözlerinden… Bu şekilde ilk kim başladı bunu merak ediyorum aslında, kim koydu bu kalıpları, cep telefonunun kalıp mesajları gibi geliyor, canım babama, eşime, sevdiğime, sende! Her güzelin çirkin bir tarafıyla neden uğraşıyorsun? Bir soru olabilir. Yıllardır bazen, en samimi duyguların en acemice dökülen tarafı oldu mektuplar. Nazan Bekiroğlunun hocasıyla yazdıklarını bana bırakır mı dediğim bir soruydu, beni duyar mı buradan? Aslında en güzel ben sahip çıkardım onlara… Benim de özenip, benim de beni duyun dediğim insanlarla yazıştığım, bembeyaz kağıtların üzerine mürekkepli göz yaşımı döktüğüm satırlar, yani mektuplarım. Şu an kimlerin elindeler bilmiyorum, hocalarım, arkadaşlarım, dostlarım, sevdiğim… Neden varolduklarını bilmediğim bir çok insana ulaştı, ben kıymetini bilip sandıklara taşıdım bana gelenleri, çoçukça, bir mor renge adanmış hayatımın izlerini taşıdılar, neden var olduklarını söyleyemeyeceğim bile.

Yazının devamını oku »