İyi ki varsın, en acı zamanlarıma ortaksın, yazımın kalbine mihmansın… efendim… Yollar senin kalbinin üstünden geçsin, pamuk kalbine yaslansın ninniler, yavrukuş elinde büyüsün, güvercinler senden uçsun öylece… Sevilensin…
Yüreğimize hoş geldin…
16 Temmuz 2009

Doğu Türkistanda müslüman oldukları için insanlar ölürken, keyifli bir yazı kaleme alamadım üzgünüm, oysa artık, hep hayata güzel tarafından, neşeli, eğlencili tarafından bakacaktım. Güzeli, zevkten başka bir şey anlamadan… Ben böyle zamanlarda acımı ele alıp kendime batırırım, kendimi oradaki insanların yerine koyar düşünürüm. Belki aynısını yaşayamam ama, bu ülkede başörtüsü sorunu olduğu zamanda kadınlarımızı anlamak için böyle yapardım. Ya acıdır, yıllarca emek verdiğin şeyler bir anda yıkılır, doğru düzgün para almadan fabrikalarda çalıştırılırsın, evinden yurdundan etmek için başka insanları gelirler yanına yerleştirirler seni korkutup kaçırmak için, hepsi silahlı senin elinde bir şey yok, bir gün bacına laf atılır bir gün karına… ben dayanamıyorum böylesi dünyaya neden herkes hakettiği cezayı görmez desem, imtihanın anlamına ters düşer. hülasası canım sıkkın, gidip savaşmak istiyorum. Nerede bir insan zulüm görüyorsa… böyle süperman falan olsak hiç ölmeden savaşsak. olmaz di mi? ya da hiç korkmasak herkes bir kardeşi dara düştüğünde yanına koşsa… çok romantik? Olsun polianna olmasam biile, bunu bütün kalbimle diliyorum. dilerim Allah onların acılarını bir gün felaha çıkarır, kafirin zulmü başına döner. mekkelilerin başına gelen onların başına gelir. Böyle olmayı sevmiyorum, kollarımın bağlanmasını ama bir gün sırf bu dava uğruna büyük bir şey yapacağım. Dimdik adamakıllı bir şey… Her ne kadar aşağılardan aşağı da olsak, Nasip etsin allah hayırlı bir iş üzerinde ölmeyi…
Umarım….