Ben çiçek gibi taşımıyorum göğsümde aşkı
Ben aşkı göğsümde kurşun gibi taşıyorum
Gelmiş dayanmışım demir kapısına sevdanın
Ben yaşamıyor gibi yaşamıyor gibi yaşıyorum…
İlk yazıya başlangıcım böyle olacak, sizlerde yardım ederseniz sevinirim. Ben aşkın gerçekliğine hala inanıyorum; yılların bunu sileceğine de başkası olunca unutulucağını da inanmıyorum, Her şeyi materyalleştiren aklımız gönlümüzü dinlemediği için bu haldeyiz. Duygusal olmak mantıksızlık mı? His gönül ve aklın birleştiği bir nokta kalbin hissedildiği bir nokta yok mu? Ya da aşk hemen unutulması bitmesi gereken bir şey mi, yoksa bir hastalık mı? Bende sezai karakoçun şiirinden kendi aşk arayışımı ki bu lügatte değil, istilahı manada aşk arayışım, bulmaya çalışacağım; nereden başlanır hiç bir hesaplama yapmadım. Akademik bir çalışmanın içine gönül nasıl girer bunu da bilmiyorum, samimi bir yürekle girdim, çocuk aklıyla, ama çocukların da büyümeye ihtiyacı var.
Allah yüzümüzü kara çıkarmısın…
Amin.