<a href="

“>

Kurbanım… Bilmem hangi yalan üzerine, bilmem ki seni nasıl kandırabilirim Tanrım. Hangi felsefeyle hangi şiirle, hangi aşkla… Bir mürşidin önünde inançla saygıyla sevdayla… bilmem kendimi nasıl kandırabilirim tanrım, yıllarla mektuplarla, bir besmeleyle… Yollarım yok artık, kendimi bedirde bir avuç kum gibi, yüreğimde büyük sevdaların himmetiyle, filistinde… Rüyalarımda tek bir şeyi istiyorum senden… Bana tüm dünyanın acılarını kaldırabilecek kuvveti…
Ver tanrım, acılarımı bir yürek ağrısı gibi değil bir ilim gibi ver bana, olamadığım her şeyin hatırına, iyiliğin ve güzelliğin, ki senin aşkındansa yüreğim, yüreğimi ver bana. Adam gibi adam…
Olamadım, gökyüzü dumanlı, çiğerimde paslı hançer, veba, paranoya… Yürek yangısı… Bir avuç limon kolonyası, ferahlık, beş vakit namaz, Ver bana…
Şehir şehir dolaşmayı insanlar tanımayı, kendimi bilmeyi, ki fikri….
Yazamıyorum Rabbim. Bir yerde susup kalıyorum, bir yerde tıkanıyor kelimeler. Sana sığındığım zaman kendimden korkuyorum, kendimi abartmaktan sana sığınmış olamamaktan, oysa hiç olmak için çıkmadık mı yola, edep adaptan değil mi bu yol. Ben senin istemediklerini nasıl yaptım, aşkı bir yol üzerinde değilde karanlık bir caddede, kendimi alnımdan vurarak karanlığa nasıl gömdüm. Ben, ben nasıl olamadım…
Amentü…
Tanrım amentü…
Kalbime inancımı kaybettim, asırlarca bekleyecek kuvveti bulamadım kendimde, seni bekleyecek mecali bulamadım, nasıl gidiyorum, nasıl varım, Cehennemi nasıl da hak ediyorum. Yanmayı diliyorum…
Bu içimde her geçen gün artan ağrının, çoğalan yaralayan sende olamamanın verdiği ızdıraptan çatlarım…

İşte gidiyorum bir şey demeden. Arkamı dönmeden, şikayet etmeden. Hiç bir şey almadan, bir şey vermeden. Yol ayrılmış görmeden gidiyorum.
Ne küslük var, ne pişmanlık kalbimde. Yürüyorum sanki, senin yanında.. Sesin uzaklaşır her bir adımda. Ayak izim kalmadan gidiyorum.
Geldiğinde kalbim de kırılmadı. Gönül kuşu şarkıdan yorulmadı. Bana kimse sen gibi sarılmadı. Işığımız sönmeden gidiyorum…

Hey hakk, hak dostum, hak diye başlayalım söze…
Meddahlık günümüz stand up showlarına benzemez, meddahlık içinde kocaman bir sanatı da barındırır; bir hikaye anlatılırken ondan dersler çıkartılması istenir. Amaç sadece güldürmek değildir. Peki bu meddahlar geçimlerini bu meslekten nasıl kazanırlar o zaman, köye tellallar çıkartılır; bir kahveciyle anlaşılır; o yörede ne yetişirse buğdaysa buğday, hayvaancılıkla uğraşıyorlarsa da hayvan verilmek suretiyle mesleğin icabı yerine getirilir. Tahir İkiler de bu meddahlık sanatını böylece anlattıktan sonra oğlu hapisahneye düşen bir kadının hikayesi anlattı; sonunda da bu hikayeyi, kargaya yavrusu şah,n görünür sözüyle bitirdi… Yazının devamını oku »

Ben çiçek gibi taşımıyorum göğsümde aşkı
Ben aşkı göğsümde kurşun gibi taşıyorum
Gelmiş dayanmışım demir kapısına sevdanın
Ben yaşamıyor gibi yaşamıyor gibi yaşıyorum… Yazının devamını oku »