http://www.dailymotion.com/video/xb6eze_olgun-yimyek-uflediler-sondum-kapal_music[embed]http://www.dailymotion.com/video/xb6eze_olgun-yimyek-uflediler-sondum-kapal_music[/embed]

Bütün dünya mahkûm gibi

 Yalnız sen hürsün sabah yıldızı

 Bizim zincirle bağlı her yanımız kolumuz kanadımız

 Yalnız sen özgürsün sabah yıldızı

 Güneş bile lekelenmiş

 Yerden yükselen dumanlarla

 Ay paslanmış

 Geceden sisler ve puslarla

 Yalnız sen saf lekesiz ve mâsum

 Yalnız sen tertemiz

 Gecenin eremediği

 Gündüzden önce ulaşan

 Kendi gönül sırrına

 Ve günün soluğuyla sararmayan

 Parçalanmaz aydınlık

 Ve bölünmez ışık

 Alınyazımızın tek ak noktası gibi parlayan

 Sabah yıldızı

 Bütün gece uykusuz kalsam

 Bütün ömür susuz kalsam

 Ne çıkar

 Seni görürüm mutlak

 Sabaha doğru

 Sabah namazı Senin kanatlarındır

 İnsanı götüren

 Hür ve aydınlık ufuklara doğru

 Yıldızlar çekilir

 Ve güneş erteler doğmasını

 Ve sana kalır

 Zaptedilmez öz vatan gibi Gökyüzü

 Ve sabah rüzgârı

 Hafif hafif siler Gözünde birikmiş yaşları

 Kadifeden görünmez ellerle

 Neden ağladın bu gece Ve dün gece

 Ve neden ağladın evvelki gece

 Neden söyle Sabah yıldızı

 Bırak Beyrut’a ben ağlayayım

 Altmış bin ölü verdi Daha dün Kardeş kardeşe

 Ve Irak’ın ve İran’ın Canım şehirlerine ağlayayım

 Ölen kadınlarına ve çocuklarına ağlayayım

 Avrupa’dan Rusya’dan Amerika’dan

 Kan pahasına alınmış

 Ölüm kusan silâhlarla

 Bir kalp duracaksa

 Acıdan ve ıstıraptan

 O benim kalbim olsun Senin kalbin değil Sabah yıldızı

 Ağlama ve dayan sabah yıldızı

 Kalbin durabilir sonra

 Bunca acı ve ıstırap levhası karşısında

 Oysa sen daha çok lâzımsın

 Sabah uyanan insanlara

 Tanrı’nın bütün mâsum yaratıklarına

 Gülümsemen gerek

 Hatırlatman gerek onlara

 Yüzyıllarca belki bin yıllarca

 Mâsumluğun var olduğunu

 Umut gibi ışı

 Ezan gibi uzan her sabah

 Ve rüyasına sız Uyuyan o çocuğun

 Bir kalp duracaksa O benim kalbim olsun

 Sınırları belli insan ömrünün çünkü

 Ama senin yaşını

 Ölüm saatini kim bilebilir Şanı yüce Tanrı’dan başka

 Sezai Karakoç ,Gün Doğmadan

www.dailymotion.com/video/x4ej61_ezginin-gunlugu-1980_music

Bugün bir dost, ne derdin var yine senin dedi… “Seni bu hale getiren tek bir şey vardır”.
Aslında insan güçsüz kaldığı noktayı başkalarına sezdirmeyecek kadar güçlü de olabilir. Bunu yapamayanlar yani hayatlarında sadece itaati bilmiş olanlar, güçsüzlüklerinde de kendini aşikar edebiliyorlar. Bu sıralar güçlü olmak ne demek bunu sorguluyorum. hayatta yapabileceğin şeylerin varlığını bilmek, kendinin ne olduğunu bilmek ya da bunu aramak, en azından arayışta olduğunu bilmek, insanı bir noktaya kadar güçlü tutuyor. Ölmek için can attığın şey o kadar basitken, oysa sen o kadar da güçlüsündür. Ama bunun farkındalığı gerekir insana. O yumuşak karnını seni vurabilecek devirebilecek, ölmeyi arzulatacak kadar basit ve anlamsız kaldığın yeri aslında kesip atmakta senin elindedir. ama garip bir duygudur bu. Sanki Tanrı insanın içindeki kibri ortaya çıkmasın diye koyduğu bir şey vardır. Her insanı güçsüz bıraktığı bir yer. Ve insan bu kadar dalgalara hatta tsunamilere açık olan bu sahilde durmayı sever ve kendine gelecek belayı özenle bekler. Hatta o limana çok güzel evler inşa eder, gül bahçeleri yapar, her köşesine ufak notlarla şehrimize hoş geldiniz, güllerin şehridir burası diyebilir. Ama belaya açıktır, güzel günlerde dahi bunları yapmanın hatta en alasını yapmanın derdindeyken an gelip yıkılacağını düşünemez. Ya o sahili terketmeli usul bir limana yerlşmelidir ya da güzelliği sadece belanın içinde aramalıdır ve her yıkılışında yeniden yapmalıdır. Sizce güç hangisidir, her seferinde yıkılan yerleri tekrar onarmak mı, yoksa limanı bırakıp kaçıp gitmek mi?
Gücü, itaati bu anlamda sorguluyorum. Gerçekten güçsüz olanlar mı itaat eder. Ya da ben güçsüz müyüm? Belki? Kendime bir neden arayıp bulamadığım, benden dışarda bir yerde aramak değil suçu, beni tek konuda olsa ve hayatın hepsi de olsa güçsüz bırakan yine benim. Sert olamadığım için, kendime gösterdiğim sertliği başkasına gösteremediğim için. Bunun bir orta yolu olmalı, nietcezhe gibi sadece gücü arzulayıp delirmekte olabilirdi. Üst insan kimliği içierisinde, hayatlarında etken olanlar ve edilgen olanlar, aşağılık insan tiplemesi. İşte burada hayatımda her şeyde etken rolü oynayamamak, bazen dünyanın çevresinde dolaşmak beni sinir ediyor. Sadece tek bir şey belki dünyayı benim tarafımda döndürebilirdi. Beni anlayan, kavrayan gönlümü bilen, bir yol arkadaşı. Bunu kibirle söylemiyorum ya da ileride bir gün güce kavuştuğum zaman, bu yazdıklarımı unutacak kadar alçak olamam. Hayatımın kendimce bir hülasası sayılabilir. Bir tecrübe diyebiliriz adına, ki bu düşünceler insanın olgunlaştığı süre içerisinde sürekli değişir, büyür. Bunun biraz da yolda oluşla alakası vardır. ben yoldan her ayrılışımda bir tokatla kendime döndürülüyorum. Hastalıkla sağlıkla, ve hepsinden kendi ufkum yettiği kadar ders almaya gayret gösteriyorum. Her şyin Allah’tan geldiğine inanıyorum. İçimdeki Allahı buldum artık, sen var mısın diye bir soru sormuyorum tanrıya, neredesin demiyorum. İsyan etmiyorum, yılmıyorum. Sabırla ve inatla hakkım olduğuna inandığım insanca yaşamak ve yaşatmak özlemini taşıyorum içimde. Erkek fikirleri kadar acımasız, kadınların siyaseti kadar mahkum, erkeğin yıkıldığı noktada yıkılıp Tanrının gösterdiği noktada yeniden doğuyorum.
Allah’ın gücüne inanıyorum, ben onun yolunda olduğum sürece bunu benden esirgemeyeceğini ama yine de başıma türlü belalar gelip, her yaşadığım sabahta yeniden doğacağımı biliyorum. İşte belki güçlü olmak, kendi tanrına itaat etmek demek.

İnsan bir menekşeye bakıp da huzur bulur ya, bir dağa bir denize… Hep suç sendeyse, seni yakıp yıkan, ama sana da bakmayan bir nazar vardır ya, yine de huzur bulursun. Her şey gitmeni söyler, her şey üstüne gelir; olan da hayır vardır. Olan nedir diye kaç defa sorup yine kendine suç bulup ve buna rağmen yine de sen suçlu olursun ya. bu da huzurdur… Garip bilirim, ama sevdiğine yakıştıramazsın suçlu damgasını. Böyle yetişmek, kendinden önce insanı düşünmek, ve olmak, kemale ermek… Bu dünyada kemale eren var mıdır? ya da kaç defa artık oldum demişsindir. Kaç defa sevdiğini, daha doğrusu reddedilişini hak etmişsindir… Bu dünya ve daha sonrası ve ondan sonrası, iki günlük zaman ve mekan için ki bu da bize göredir, boşuna kırılıp boşuna yorulmuşsundur. Evet bilirim, kaç yangını kaç hayal kırıklığını kaç kalp kırıklığını yaşamışsndır, seninle bilinmek istemeyen sevgililer görmüşsündür… Çok sevip de sevilmeyenler görmüşsündür. İyi olan her şeydir aslında, kötü diye bir şey yoktur. Eğer bir şeyin tanrıdan geldiğine inanıyorsan bu da hayırdır der geçersin çünki Allah kötü olanı halk etmez. Sen halt yemişsindir bu da bu kadardır. Musa kısasında olduğu gibi. Eğer beden haricinde için de bir ruh taşıdığına inanıyorsan, işte bu tasavvuf erbabının söylediği tanrıdan bir parçadır. İnsan kendince küçük bir tanrıdır. Bedene hapsolduğu bedenin arzularını yerine getirdiği sürece de taş gibi hava gibi bir metadır. İşte tüm bunları bilmekte bir huzurdur. mesela bu yazının hiç bir düzeltmesini yapmadan. sağına soluna bakmadan içinden geçtiği gibi yazmakta huzurdur. her cümlede içinde birikeni anlatmak istemek, kafa karışıklığı, hayata karşı öfken, bırakıp gitme arzusu ve sanki dünyada son misyonunu yerine getirmişsin ve sadece ölmeyi bekliyorsun. bu da bir huzur. oysa hayata karşı hiç bir şey yapmadım. bir kaç başarısızlık, bir kaç yazı, bir kaç dost… Hepsi bu kadardır. Oysa içinde kurduğun gül bahçelerini hiç anlatamamışsındır. İnsanlara kendini ifade etmekte zorlanmışsındır. Haksız olanın hakkını ellerine vermişsindir. Çünki kötü tarafından değil derinlerden bir yerde kafa yürütüp binlece defa yoklamışsındır kendini. Beni yüklenebilir misin? Kalbimi yük edip sırtına alabilir misin? Bunu kimseye sormamamın yükünü, hep içime kaçan bu kuşun yükünü, binlerce defa sırtlanıp da karşılığında aldatılmaktan başka bir şey bulamamışsındır. Sen peki masum musun denildiğinde… Evet masumum, kimsenin kalbini kırmadım, kimseyi olmayacak hayaller peşinde koşturmadım, kimseye zarar vermedim ki elimden geldiğince yardım ettim diyememişsindir. Bunu kendi içinde bilip yine insanlara anlatamamakta huzurdur. Sanki bir pisliği ortaya vermişcesine senin yaptıklarını düzeltmek zorunda mıyımdır. değilsindir, kendi pisliklerini temizlemekle yükümlüdür insan. ben kendimi bilirim. yalan söylememişimdir; olandan başkası çıkmaz. Kim bilir ki bunu… beni bilen. beni bilmeyen hala da bilemeyen kimdir. belki yine ben. Of hızır, gerçekten uçurumun kenarındayım. karşımda öyle belalar duruyor ki, çekip gitmemek bu dünyadan elde değil. Sen içimdeki kuş, senin kanatlarını kırdım, seni öldürdüm, ölmedim deyip bana yeniden gülüyorsun ya benimle dalga geçer gibi. Ben zihnimdeki suçların hepsini dışımda işledim, kurnazlıklar ihtiraslar yalanlar olmadı… Yalan söylemeye kalksam aşikar eder çıkardı bu hızır. Ah bu kuş ve ah sen turna… İlk adını sana vereceğim. Biliyorum bu yazı olmadı, beni okuyan dostlar, bilirim bende olmadım, hamım hala, pişmekten meraklı bakışlarımla kendime bu dünyada dert arıyorum. Bir şarap şişesinin içini yere döküp bunu içmeyin deyip üzerinde tepindikten sonra, şişenin kırık parçalarını üzerimde gezdirip, nasıl en güzel şekilde kendimi acıtabilirim bunun derdindeyim… Yapılacak çok şey var, üzrimde kocaman bir turna, gölgesinde olmayı yine seviyorum… evvelim sen oldun ahirim sensin… belki bu da huzur:)

İçime çekip seni, başımı döndürünce, ayaklarıma hafif bir titreme girince, dumanını Ankara’ya doğru savurunca… Anlaşılmadığımı anlayınca, ve sana sarılınca… Ama öyle inadına…
duman sen ne güzel şeysin öyle, bir gece vakti bana kendini yazdırıyorsun…
Sevdim seni ve alıştım sana, sende hoş geldin…

Hiç ilaçlarla mutlu oldunuz mu? Ya da en yakınınızı kaybettiğiniz zaman ne kadar acı çektiniz, yüzünüzde aptalca bir gülümsemeyle sokaklarda anlamsız ne kadar dolaştınız. Ne eksik diye kaç defa sorupta kendinize cevap alamadınız. Bir dost eline tutunmaktan başka çareniz kalmadıysa ne yapabilirsiniz ki? Yazının devamını oku »

Rabbim, ben senin rızana kaniyim, bana dayanma gücü ver. Bugüne kadar senden gayrı ne varsa senin rızan dışında ne işlediysem, bu kelimeleri ne zamandan beri kendime put edindiysem beni affet. Ben dünyaya ne için geldiğimi bilmeden, pamuğun rüzgarda savrulması gibi, bir sonbahar yaprağının düşeceği yeri kestiemediği ve hayatta düşülebilecek en kötü yere düşdüysem, bilmeden ve istemeden… Ben sen varsın, senin sevgindendir diye çıktım bu yola, ama kalbim dayanmıyor artık. Al bu kalbi benden, acılarımı bir yürek ağrısı gibi değil de bir ilim gibi ver bana…
Bana dayanma gücü ver, bir ömür yaşama sevinci, ölüm korkularıyla korkutma beni, yaşama gücü ver. Ama ölüm de çıkmasın aklımdan, ben senin cemalini bilmek isterim, dünya malından geçtim, dünyadaki hiçbir şeye senden gayrı bağlanmak istemem, ama beni bu dünyadan da koparma… Bana dünyamı ver, eğer ağlıyorsam, kalbimdeki imandandır, eğer yüreğim yanıyorsa, bu senin aşkındadır, eğer bir başka isim geçtiyse, senin isminle müsemmadır. Kalbimin üzerinde senden gayrı Hiçbir şeyi putlaştırmama izin verme,gayrısı bana haramdır.
İçime ferahlık ver, senin hayırdır dediğini…